Vinden we eerlijk delen wel eerlijk?

We zijn rijk. Eeuwen al waren we rijk. Rijk door de blanke overheersing van bijna de hele wereld. Nu wordt daaraan geknaagd.

Aan de ene kant door de opkomende BRICS (Brazilie, Rusland, India, China, Zuid Afrika), die door gestegen opleidingsniveaus, een hoger zelfbewustzijn, steeds meer democratie en door de transparantie die door Internet ontstaat, zichzelf enorm ontwikkelen. Wij (de blanke west-europese en USA landen) hebben nu te maken met de wet van de remmende voorsprong.

De andere kant van de geknaag komt door onszelf. Nee, natuurlijk niet u en ik, maar die anderen. Die mensen die alleen voor het geldelijk gewin gaan, de mensen die vinden dat hun aandelen, welke het ook zijn, elke keer moeten stijgen, ten koste van wat dan ook.

De komende jaren gaat de rijkdom "eerlijker" verdeeld worden. Eerlijk, dat moet goed zijn, zou je zeggen. Eerlijk, vonden ook altijd de kerken en vakbonden die vonden dat je in de "arme" landen ontwikkelingswerk moest doen. Die arme landen zijn steeds minder arm. De mensen daar eisen een steeds groter deel op van de koek. Eerlijker delen betekent voor de westerse wereld op den duur niet zomaar wat, het zijn niet alleen maar woorden. Eerlijk delen betekent dan voor ons: inleveren. Inleveren van het automatisme dat we hier recht zouden hebben op onbeperkt gebruik van grondstoffen en energie.

En juist dat inleveren boezemt angst in. Het is veel moeilijker om iets op te geven dan om naar iets beters te streven. En die angst verlamt, die angst versteent ons. Een mooi voorbeeld daarvan kwam uit een peiling van de afgelopen week: bij de bezuinigingen die nu in het Catshuis besproken worden, zijn veel meer mensen boos om prijsverhogingen van brandstof, dan om kortingen op het onderwijs. Dom, want met die brandstofverhoging kunnen we juist dat onderwijs op peil houden. Dat is de toekomst, niet die rit of vlucht naar een vakantiebestemming.

Juist nu moeten we inzetten waar we die voorsprong uit gehaald hebben: onze flexibiliteit en onze creativiteit. Maak je op voor grote veranderingen de komende tijd. Het gaat niet meer over een half procent koopkrachtvermindering; de eerlijker verdeling gaat over tientallen procenten. Juist dan wordt onze creativiteit hopelijk extra aangesproken. Bij een half procent kun je boos worden, bij 30% moet je creatief worden.

Stel je moet kiezen: een vakantie naar een all-inclusive vakantieoord of je kind naar een goede school, wat kies je dan? Daarover zal het gaan binnen tien jaar.

Laten we dan geen achterhoedegevechten meer aangaan over een procent belasting meer of niet: koop minder troep en vraag je af waarom je doet wat je doet.

Waarom werk je, wat wil je op den duur bereiken? Wat is belangrijk? Wat voor wereld wil je nu hebben, wat voor wereld wil je achterlaten? Laat je creativiteit eens los: hoe ziet ons land er uit over tien, twintig, vijftig jaar? Laten we dan die hier binnengekomen vluchtelingen niet naar school gaan, mogen ze dan geen stage doen? Willen we ├╝berhaupt wel dat ze daarna weggaan? We zullen ze nog hard nodig hebben..... Alle talent dat binnenkomt moeten we koesteren, niet frustreren..