Mijn ego en ik

Mijn ego en ik, een boek van Sabine Wassenberg, beschrijft op verrassend heldere wijze hoe we wijzer kunnen worden over de essentie van het bestaan. Misschien kan ik het niet zo algemeen stellen dat ‘we’ er wijzer van worden maar voor mij vielen nogal wat puzzelstukjes in elkaar.  Om maar enkele te noemen: de aard en de rol van het ego, verklaringen vanuit de neuropsychologie en over het niet duale bestaan. Het bestaan vanuit  ‘eenheid’, zonder een te zwaar accent op ego lijkt verrijkend. Immers ego-zijn sluit af, isoleert en draagt bij aan een afgescheiden bestaan. Het ego in toom houden en zo goed als het gaat toewerken naar eenheid  zijn de uitdagingen voor mensen die mediteren, mindfulness of yoga beoefenen. Het afstand nemen van het ego staat haast gelijk aan het afstand nemen van de eigen identiteit of persoonlijkheid. Deze grootheden worden als illusies beschouwd; door onze cognitie geconstrueerde onwerkeliijkheden. Het afstand nemen maakt ons lichter en misschien wel verlicht. Een enkeling heeft daarbij bijzondere ervaringen. Sabine zegt deze staat niet echt bereikt te hebben, ze heeft er wel aan geroken en is enkele keren in het voorstadium beland. Het voorstadium kan zich manifesteren als een besef van afstotelijke leegte, onaantrekkelijke nietsheid die beangstigend aandoet. Toch, uit de rijkheid van haar beschreven ervaringen krijg ik sterk de indruk dat de schrijfster diverse keren de ‘bliss’  bereikte.  Misschien is dat al heel wat in een westerse, rationele cultuur.